BINASAG NG 11-YEAR-OLD KONG PAMANGKIN ANG 75-INCH TV KO—PERO IMBES NA PAGSABIHAN SIYA, SINIGAWAN AKO NG SARILI KONG NANAY AT SINABING NAG-IINARTE LANG AKO DAHIL SA “ISANG STUPID TV.” KAYA SA HALIP NA SUMABOG… NGUMITI AKO.
Sunday dinner iyon sa bahay namin.
Nandoon ang parents ko.
In-laws ko.
Ang kapatid kong si James, asawa niya, at ang anak nilang si Mason.
Eleven years old si Mason.
At mula pa lang sa pagpasok niya…
sobrang likot na niya.
Umaakyat sa sofa.
Naghahagis ng coasters.
Tumatakbo sa hallway.
Pero walang nagsasabi sa kanya ng kahit ano.
Samantalang ang 7-year-old child ko?
Dalawang beses nang sinita ni Mom dahil lang sa kakalikot sa rug.
Ganoon naman palagi.
Noong 18 si James, binigyan siya ng kotse.
Ako?
Lecture tungkol sa pagiging grateful.
Then bago ang dessert…
kumuha si Mason ng football.
At nagsimulang sipain iyon sa loob ng living room ko.
—Mason, itabi mo ang bola, sweetheart.
Sinipa niya iyon sa pader.
—Mason. Pangalawang beses ko nang sinasabi.
Hindi man lang tumingin si James mula sa phone niya.
—Hayaan mong maging bata ang mga bata.
Then—
BANG.
Tumama ang bola sa TV.
Seventy-five inches.
Four months old.
Mula sa gitna ng screen, kumalat ang malaking bitak na parang sapot ng gagamba.
May blue lines.
May sound pa.
At habang nakatitig ako sa nasirang TV…
napansin kong hindi roon nakatingin si Mason.
Sa lola niya siya nakatingin.
Parang hinihintay kung poprotektahan siya nito.
Isang sentence lang ang nasabi ko:
—SERIOUS KA BA?
Agad tumayo si Mom.
—HUWAG NA HUWAG KANG MAGSASALITA SA KANYA NANG GANYAN!
Itinuro niya ang daliri niya sa mukha ko.
—BATA SIYA! Tina-trauma mo siya dahil lang sa isang stupid TV!
Napatingin ako kay James.
Nagkibit-balikat lang siya.
—TV lang ’yan. Nakakasira ng gamit ang mga bata. Huwag kang dramatic.
Wala ni isang nagsabing babayaran nila ang nasira.
Then Mom gave me an ultimatum.
Kung hindi raw ako hihingi ng tawad kay Mason, hindi na siya muling tutuntong sa bahay ko.
Ako ang hihingi ng tawad.
Sa batang sumira ng gamit ko.
Tumingin ako sa paligid ng mesa.
Tahimik silang lahat.
Nakataas ang baba ni Mom.
May maliit nang ngiti si James.
At doon ko naintindihan.
Gusto nilang sumigaw ako.
Dahil kapag sumabog ako…
ako na naman ang magiging problema.
Ako ang sisihin sa pagsira ng Sunday dinner.
Hindi na ang TV.
Hindi na si Mason.
Hindi na ang favoritism.
Ako.
So I didn’t give them what they wanted.
Ngumiti ako.
Tumayo.
At tahimik kong dinala ang plato ko sa kusina.
Dahil may naisip akong mas magandang paraan para turuan silang lahat ng leksiyon.